Kategoria: Aktualności

W dniu 17 sierpnia 2023 r. Sejm odrzucił senacki sprzeciw wobec nowelizacji ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw, nazywaną potocznie „lex knebel”.

„Lex knebel” wprowadza możliwość ustanowienia danej inwestycji jako „strategicznej”, co oznacza, że w stosunku do takiej inwestycji pomijane będą zarówno przepisy ochrony środowiska, jak i ewentualne protesty ze strony społeczeństwa. O tym, które inwestycje są „strategiczne”, ma arbitralnie decydować rząd. Katalog ten jest otwarty – może dotyczyć to m.in. budowy dróg, linii kolejowych, lotnisk, stopni wodnych, regulacji rzek, składowisk odpadów niebezpiecznych, elektrowni czy kopalni.

„Strategiczne” inwestycje będą mogły być realizowane bez konsultacji z samorządem oraz wbrew uchwalonemu przez gminę planowi zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu projektu ww. ustawy wskazano, że: „(…) ma ona usprawnić proces inwestycyjny
z jednoczesnym poszanowaniem aspektów środowiskowych. Wdraża przepis dyrektywy unijnej
w sprawie oceny skutków niektórych przedsięwzięć publicznych i prywatnych na środowisko. Zgodnie z nim państwo członkowskie w wyjątkowych okolicznościach może zwolnić daną inwestycję
ze stosowania przepisów dyrektywy, co oznacza brak konieczności uzyskania decyzji środowiskowej, przeprowadzenie uproszczonej oceny środowiskowej na etapie decyzji inwestycyjnej. Wyeliminowane zostaną zbędne czynności związane z dalszym postępowaniem, gdy już na jego wstępnym etapie zostanie stwierdzona niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Do katalogu inwestycji strategicznych dodane zostaną: linie tramwajowe i metro, tereny lotnisk użytku publicznego, a także związane z wydobywaniem kopalin i węglowodorów ze złóż, obiekty szczególnie ważne dla obronności lub bezpieczeństwa państwa. Dla takich inwestycji nie będzie wymagana zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.”

Regulacje prawne zawarte w ww. nowelizacji będą mogły być jednak wykorzystywana jako pretekst, by ograniczyć partycypację obywateli i samorządów w procesach dotyczących inwestycji budowalnych.

Nowelizacja jest sprzeczna z unijnymi dyrektywami: ocenową (art. 2 ust. 4 dyrektywy EIA), siedliskową (art. 6 ust. 3 i 4) i wodną (art. 4 ust. 7). Wykluczenie społeczeństwa z procesu inwestycyjnego i ograniczenie jego prawa do sądu to z kolei złamanie art. 9 ust. 2 konwencji z Aarhus. Przyjmując nowelizację w takim kształcie, Polska działa zatem wbrew przepisom unijnym.

Regulacje UE dopuszczają co prawda odstępstwa od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z udziałem społeczeństwa, jednak jedynie w naprawdę wyjątkowych i rzadkich przypadkach. Tymczasem przepisy zaproponowane przez polski rząd pozwalają na bardzo szerokie, niemal dowolne stosowanie takiego odstępstwa, poza jakąkolwiek kontrolą społeczną.

Przyjęcie wskazanej nowelizacji zaowocuje najpewniej skargą do Komisji Europejskiej.

W przypadku zainteresowania tematem przedstawionym w artykule, prosimy o kontakt na: kancelaria@cddlegal.pl

           

           

           

           

                                                                                              

Dnia 20 lipca br. Wydział Gospodarczy Sądu Rejonowego w Warszawie ogłosił upadłość Getin Noble Bank S.A. Powoduje to, że wierzyciele banku mają 30 dni od ogłoszenia jego upadłości na zgłoszenie wierzytelności. Po tym terminie zgłoszenie wierzytelności wiąże się z dodatkową opłatą.

Jest to szczególnie ważna informacja dla kredytobiorców, którzy posiadają tzw. kredyt frankowy w tym banku. Kredytobiorcy, którzy powołują się na nieważność takich umów powinni podjąć działania prawne w celu zabezpieczenia swojej sytuacji. Co prawda odzyskanie spłaconych rat z tytułu nieważnej umowy kredytu jest bardzo mało prawdopodobne, jednak wskazać należy, że przyjmując wiodącą w polskim orzecznictwie teorię dwóch kondykcji, zarówno bankowi, jak i kredytobiorcy przysługują odrębne roszczenia o zwrot nienależnych świadczeń – bankowi o zwrot wypłaconego kapitału, a kredytobiorcy o zwrot nienależnie spłacanych rat. Należy się więc liczyć z tym, że syndyk może dochodzić roszczeń przysługujących bankowi.

Zgodnie z przepisami prawa upadłościowego dopuszczalne jest potrącenie wierzytelności upadłego z wierzytelnością wierzyciela, jeżeli obie wierzytelności istniały w dniu ogłoszenia upadłości, chociażby termin wymagalności jednej z nich jeszcze nie nastąpił. Wierzyciel, który chce skorzystać z prawa potrącenia, jest jednak uprawniony do złożenia oświadczenia o potrąceniu najpóźniej przy zgłoszeniu wierzytelności.

W przypadku kredytobiorców, którzy nie dokonają na tym etapie potrącenia, syndyk będzie mógł dochodzić zwrotu wypłaconego przez bank kapitału, natomiast kredytobiorca taki nie będzie mógł już dokonać potrącenia tego roszczenia z własnym roszczeniem o zwrot spłaconych rat, a jedynie dochodzić niezależnie spłaconych bankowi kwot w postępowaniu upadłościowym. W związku z powyższym, Kancelaria rekomenduje podjęcie przez kredytobiorców odpowiednich działań prawnych w celu dokonania potrącenia wzajemnych roszczeń.

W przypadku zainteresowania tematem przedstawionym w artykule, prosimy o kontakt na: kancelaria@cddlegal.pl

           

           

           

           

                                                                                              

Od połowy lipca obowiązują regulacje wprowadzone ustawą z dnia 26 maja 2023 r. o pomocy państwa w oszczędzaniu na cele mieszkaniowe, ustanawiające znaczne ograniczenia przy cesji wierzytelności wynikających z umów rezerwacyjnych i deweloperskich. Powodem wprowadzenia przedmiotowego zakazu była rozwinięta praktyka handlu prawami wynikającymi z tego typu umów. Na rynku mieszkaniowym coraz częściej pojawiali się nabywcy, którzy wykorzystując duży popyt, zakupywali kilka bądź kilkanaście lokali aby później cedować prawa z umowy deweloperskiej na innych nabywców za dodatkową opłatą. Praktyka ta prowadziła w efekcie do ograniczenia liczby lokali mieszkalnych możliwych do zakupienia bezpośrednio od dewelopera oraz podnosiła koszt zakupu lokalu mieszkalnego przez ostatecznego nabywcę.

Zakaz cesji wierzytelności praw wynikających z umowy rezerwacyjnej

Omawiana regulacja dotyczy art. 30 ustawy z dnia 20 maja 2021 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz Deweloperskim Funduszu Gwarancyjnym, w którym dodano ust. 3 i 4 stanowiąc, że dokonanie przeniesienia praw wynikających z umowy rezerwacyjnej na osobę trzecią jest nieważne. Wyjątkiem od tej reguły jest przypadek dokonania przeniesienia wspomnianych praw na osobę zaliczaną do I lub II grupy podatkowej. W takim przypadku przeniesienie wywoła skutki prawne przewidziane dla umowy cesji.

Ograniczenie cesji wierzytelności praw wynikających z umowy deweloperskiej

We wspomnianej w poprzednim akapicie ustawie dodano art. 37a, w wyniku którego cesji wierzytelności wynikających z umowy deweloperskiej można dokonać jedynie pod warunkiem, że w ciągu trzech lat poprzedzających dokonanie cesji, nabywca nie przeniósł swojej wierzytelności z umowy deweloperskiej. Warunek ten ma być każdorazowo potwierdzany oświadczeniem składanym pod rygorem odpowiedzialności karnej. Ponownie zakaz powyższy nie będzie obowiązywał, gdy przeniesienie będzie dokonywane na rzecz najbliższego członka rodziny.

Wymogi ustawowe

Zgodnie z obecną praktyką rynkową, ustawodawca wprowadził obowiązek dokonania przeniesienia praw z umów rezerwacyjnych i deweloperskich w formie aktu notarialnego. W wypadku zawarcia takiej umowy cedent będzie miał również obowiązek złożyć w akcie notarialnym oświadczenie, że spełnia określone w ustawie warunki i wobec tego przeniesienie wierzytelności będzie ważne. Oświadczenie takie składane będzie pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o czym notariusz będzie musiał pouczyć strony.

Podsumowanie

Z nowo wprowadzonych ograniczeń będą zatem wyłączone głównie cesje dokonywane na rzecz członków rodziny. Z jednej strony ustawodawca wyeliminował sprzeczny z dobrymi obyczajami sposób uzyskiwania przychodów z cesji zawieranych hurtowo umów z deweloperami, a z drugiej pozostawił możliwość skorzystania z takiego przeniesienia praw w zwykłych, życiowych sytuacjach skutkujących koniecznością rezygnacji z zakupu lokalu mieszkalnego bądź domu jednorodzinnego.

W przypadku zainteresowania tematem przedstawionym w artykule, prosimy o kontakt na: kancelaria@cddlegal.pl

           

           

           

           

                                                                                              

Przez ostatnie trzy lata ze względu na pojawienie się choroby zakaźnej COVID – 19 polski ustawodawca wprowadził szereg zmian i ograniczeń w wówczas obowiązujących przepisach prawa. Zmiany w regulacjach prawnych związane z epidemią COVID – 19 zapoczątkowane zostały za pomocą ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. W wyniku ulepszenia metod działania, związanych ze zwalczaniem skutków COVID-19, na mocy rozporządzenia ministra zdrowia wraz z dniem 16 maja 2022 r. stan epidemii został zastąpiony stanem zagrożenia epidemicznego.

Powyższa sytuacja spowodowała możliwość ograniczenia niektórych przepisów związanych z prawem pracy. Jednakże, od dnia 1 lipca 2023 r. obowiązki te zostały przywrócone, mając na uwadze Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2023 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego. Co do niektórych obowiązków pracodawcy, został wprowadzony okres przejściowy na ich wykonanie. Warto jednak podkreślić, że względu na trwanie okresu urlopowego, zalecane jest jak najszybsze zapoznanie się z nimi przez pracodawców.

Najważniejsze zmiany w zakresie obowiązków i praw pracodawcy obowiązujące od 1 lipca 2023 r.:

1. Przywrócenie obowiązku skierowania pracowników na wykonanie badań okresowych.

Pracodawca w wyniku dokonanych zmian, jest ponownie zobowiązany do wydawania pracownikom skierowań na okresowe badania lekarskie. Pracodawcy wskazano termin 180 dni od dnia 1 lipca 2023 r. na wykonanie powyższego obowiązku. W związku z powyższym warto sprawdzić, który z pracowników podlega takim badaniom oraz wykonać powyżej wskazany obowiązek, gdyż jego niewykonanie będzie mogło wiązać się z poniesieniem kary przez pracodawcę, w wyniku dokonywania kontroli przez stosowny do tego organ.

• Przeprowadzenie szkolenia w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy

W okresie trwania epidemii i stanu zagrożenia epidemicznego został wydłużony termin na przeprowadzenia szkolenia okresowego w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy. Pracodawca obecnie musi przeprowadzić takie szkolenie z pracownikami w okresie 60 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego, czyli od 1 lipca 2023 r.

• Zmiany w udzielaniu urlopu wypoczynkowego pracownikowi

Do czasu odwołania stanu zagrożenia epidemicznego, pracodawca mógł udzielić pracownikowi urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego przez pracownika w poprzednich latach kalendarzowych, w terminie przez siebie wskazanym, oraz z pominięciem planu urlopów, w wymiarze do 30 dni urlopu. Pracodawca nie musiał wówczas uzyskiwać jakiejkolwiek zgody pracownika, aby wykonać takie uprawnienie. Wraz z rozpoczęciem dnia 1 lipca 2023 r. pracodawca nie może już stosować powyższego rozwiązania.

• Wypowiadanie umowy o zakazie konkurencji

W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii pracodawca oraz pracownik mogli wypowiedzieć z zachowaniem terminu 7 dni umowę o zakazie konkurencji obowiązującym po ustaniu:

1. stosunku pracy,
2. umowy agencyjnej,
3. umowy zlecenia,
4. innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia,
5. umowy o dzieło.

Od dnia 1 lipca 2023 r. takie rozwiązanie będzie już niemożliwe a umowa o zakazie konkurencji zawarta pomiędzy pracodawcą a pracownikiem będzie obowiązywać na zasadach i przez okres, wskazany w zawartej umowie.  

• Wysokość odpraw pieniężnych

Do dnia 1 lipca 2023 r., w określonych przypadkach, wysokość odprawy, odszkodowania lub innego świadczenia pieniężnego wypłacanego przez pracodawcę pracownikowi w związku z rozwiązaniem umowy o pracę, zlecenia, oraz innej umowy o świadczenie usług, była ograniczona do dziesięciokrotności minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Taka sytuacja miała miejsce jeżeli odpowiednie przepisy przewidywały obowiązek wypłacenia należności z powyżej wskazanych tytułów. Obecnie wysokość odprawy pieniężnej została zwiększona do kwoty stanowiącej maksymalnie 15-krotność minimalnego wynagrodzenia za pracę.

W związku z powyższym, pracodawcy powinni zweryfikować swoje praktyki stosowane w okresie ostatnich 3 lat w ww. sprawach, oraz dostosować je do obecnie obowiązujących regulacji.

W przypadku zainteresowania tematem przedstawionym w artykule, prosimy o kontakt na: kancelaria@cddlegal.pl

           

           

           

           

                                                                                              

Sezon wakacyjny w pełni, większość z nas ma już swoje plany na letni urlop. Niektórzy decydują się na organizowanie wyjazdu na własną rękę, inni korzystają z ofert biur podróży. W dzisiejszym artykule skupimy się na tym drugim przypadku, a dokładnie na sytuacji, kiedy nie wszystko idzie po naszej myśli, a nasze wymarzone wakacje zamieniają się raczej w te rodem z koszmarów.

Jeśli oferta biura podróży nie pokrywa się z tym, co czeka nas w rzeczywistości, możemy dochodzić roszczenia odszkodowawczego. Podstawą do żądania zapłaty z tego tytułu jest ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.

Roszczenia o odszkodowanie za nieudane wakacje powinny być kierowane do organizatora wyjazdu turystycznego, który odpowiada za nienależyte wykonanie zobowiązana wynikającego z zawartej umowy o świadczenie usługi turystycznej. Warunkiem skutecznego odzyskania odszkodowania od biura podróży jest więc niezgodność rzeczywiście świadczonej usługi z ofertą biura podróży i z umową zawartą z tym biurem.

Jako przykłady takich sytuacji można wskazać m.in.:

• długość pobytu wakacyjnego niezgodna z zawartą umową,
• niezgodność kategoryzacji hotelu z ofertą biura podróży,
• niski standard obiektu niezgodny z umową, w tym np. niezachowanie porządku w pokoju i w obiekcie hotelowym, występowanie insektów, przykry zapach z klimatyzacji lub jej niesprawność,
• niezgodność standardu pokoju z zawartą umową, np. brak widoku na morze, łóżka pojedyncze zamiast łóżka podwójnego,
• posiłki niezgodne z ofertą, np. brak bufetu dla wegetarian, ilość restauracji niezgodna z ofertą, odpłatność posiłków, odpłatność napojów.

Oprócz odszkodowania mającego na celu wynagrodzenie tzw. szkody majątkowej, uczestnicy nieudanego wyjazdu wakacyjnego mogą żądać od biura podróży zapłaty zadośćuczynienia za zmarnowany urlop. Jest to świadczenie niezależne od odszkodowania. Podstawy prawne do żądania zadośćuczynienia za stracony urlop wynikają zarówno z ustawy o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, jak i z przepisów prawa unijnego – dyrektywy 90/314 RWE.

Przesłanką uprawniającą do żądania od biura podróży zapłaty zadośćuczynienia za zmarnowany urlop jest powstanie tzw. krzywdy wynikającej z winy organizatora usługi turystycznej.

Podmiotami uprawnionymi do otrzymania odszkodowania za zmarnowane wakacje są osoby które zawarły umowę usługi turystycznej i które za nią zapłaciły.

Podmiotami uprawnionymi do otrzymania od biura podróży zadośćuczynienia za zmarnowane wakacje są osoby, które uczestniczyły w wyjeździe wakacyjnym, bez względu na fakt, czy to one opłacały ten wyjazd lub też zawierały umowę z biurem turystycznym. Uprawnionymi do uzyskania zadośćuczynienia za zmarnowane wakacje są także dzieci.

Jeżeli impreza turystyczna doszła do skutku, ale jej warunki odbiegały od tych zawartych w umowie, to wyliczenie wysokości należnego nam odszkodowania może przysporzyć nam trochę trudności. Warto uprawdopodobnić ją poprzez zebranie odpowiednich dowodów.

W związku z tym, w celu zwiększenia szans na powodzenie w dochodzeniu roszczeń, zalecamy, aby zgromadzić jak najszerszą dokumentację potwierdzającą nasze stanowisko, a więc – poza umową zawartą z biurem podróży – również korespondencję mailową, zdjęcia i nagrania z obiektu hotelowego, wszelkie rachunki będące w związku z niedogodnościami. Zalecamy także uzyskanie kontaktu do ewentualnych świadków wyjazdu, np. współuczestników podróży. Właściwym postępowaniem w takiej sytuacji jest również złożenie reklamacji pisemnej u rezydenta biura podróży.

Jeżeli impreza turystyczna odbyła się, wówczas nie uzyskamy odszkodowania za zmarnowany urlop w wysokości odpowiadającej 100% ceny zakupionej wycieczki turystycznej. Wysokość odszkodowania może wynosić od 30% do nawet 90% ceny zakupu i w głównej mierze jest to uzależnione od rodzaju niezgodności pomiędzy ofertą, umową turystyczną i stanem faktycznym.

Ponadto, jeżeli częścią wycieczki jest przelot linią czarterową lub dojazd autokarem, to za wszelkie odstępstwa od zagwarantowanej formy przejazdu odpowiedzialność ponosi biuro podróży. Jeśli natomiast dochodzi do odwołania lotu charterowego lub do jego opóźnienia o ponad 3 godziny, wówczas możemy dochodzić dodatkowego odszkodowanie za opóźniony lub odwołany lot.

O odszkodowanie i zadośćuczynienie za zmarnowany urlop można ubiegać się przez okres 3 lat od dnia zakończenia wycieczki. Po upływie tego terminu, roszczenie ulegnie przedawnieniu.

W przypadku zainteresowania tematem przedstawionym w artykule, prosimy o kontakt na: kancelaria@cddlegal.pl

           

           

           

           

                                                                                              

Gdy dwie osoby są wobec siebie jednocześnie dłużnikami i wierzycielami, to w celu zaspokojenia swoich wierzytelności, mogą albo spłacić sobie wzajemnie długi, bądź skorzystać z instytucji potrącenia.

Potrącenie to kompensata, bądź umorzenie wzajemnych wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej, inaczej stanowi to wyeliminowanie faktycznej zapłaty, które spowoduje skutek, jak gdyby każda ze stron spełniła swoje świadczenie. Potrąceń możemy dokonać na dwa sposoby. Pierwszym jest złożenie jednostronnego oświadczenia drugiej stronie o skorzystaniu z instytucji potrącenia (potrącenie ustawowe), drugim natomiast jest umowa stron (potrącenie umowne).

Potrącenie ustawowe, jak zostało wyżej wspomniane jest to jednostronne oświadczenie woli, składane drugiej stronie, na które druga strona nie musi wyrażać zgody. Przepisy regulujące wspomnianą instytucję opisane są w Kodeksie Cywilnym w art. 498 i następnych.

Aby potrącenie ustawowe mogło być skuteczne, muszą zostać spełnione ściśle określone przesłanki. Pierwszą przesłanką, wspomnianą wcześniej jest istnienie po obu stronach wzajemnych wierzytelności, a to znaczy, że obie osoby muszą być jednocześnie wobec siebie dłużnikami i wierzycielami. Drugim warunkiem dopuszczalności potrącenia ustawowego jest to, że obie wierzytelności muszą być tego samego rodzaju. Przeważnie są to istniejące w tym samym momencie wierzytelności pieniężne, ale mogą też dotyczyć rzeczy oznaczonych co do gatunku. Kolejnym warunkiem skuteczności potrącenia jest możliwość dochodzenia wierzytelności przed sądem bądź innym właściwym organem, inaczej, wierzytelności muszą być zaskarżalne. Aby można było skorzystać z instytucji potrącenia, wierzytelności w chwili składania oświadczenia o potrąceniu muszą być wymagalne.

Drugą formą potrącenia jest potrącenie umowne. Co do zasady, skutek wynikający z tej umowy, przeważnie będzie ten sam co w przypadku potrącenia ustawowego, niemniej jednak instytucja potrącenia umownego różni się w znacznym stopniu.

Potrącenie umowne, to umowa stron danego stosunku prawnego, w której obie strony wyrażają zgodę na dokonanie potrącenia. Umowa w tym przedmiocie nie została opisana w Kodeksie Cywilnym, jest więc umową nienazwaną, a jej dopuszczalność należy wywodzić z zasady swobody umów (art. 353¹ Kodeksu Cywilnego), która jest jedną z podstawowych zasad stosowanych w obrocie gospodarczym. Brak regulacji w tym zakresie stanowić będzie o tym, że potrącenie umowne nie jest obwarowane ograniczeniami, takimi jakie występują przy potrąceniu ustawowym. Oznacza to, że dowolnie można określić czas, w którym ma nastąpić skutek potrącenia, potrącić można różne wierzytelności i nie jest wymaga ich jednorodność, jak również wierzytelności nie muszą być wymagalne tudzież zaskarżalne, nie ma również wymogów co do samej formy potrącenia. Jedynym obwarowaniem, w tym przypadku będzie zgodność stron co do ekwiwalentności potrącanych wierzytelności. Za dopuszczalne, przyjąć należy również, zawarcie wspomnianej umowy w sposób dorozumiany, to znaczy bez użycia słów (facta concludentia).

Brak obwarowań przy zawieraniu wspomnianej umowy, świadczy o jej szerokim i urozmaiconym zakresie wykorzystywania w obrocie gospodarczym. Niewątpliwie jest to przyczyną dużej użyteczności wspomnianej instytucji, przy rozliczaniu szeroko pojętych transakcji. Brak prawnej regulacji, jawi się jako duża swoboda przy konstruowaniu takiego stosunku, który niejednokrotnie, będzie musiał być ułożony stricte pod dany rodzaj stosunku prawnego.

W przypadku zainteresowania tematem przedstawionym w artykule, prosimy o kontakt na: kancelaria@cddlegal.pl

           

           

           

           

                                                                                              

Dnia 15 czerwca 2023 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej zwany „TSUE”) wydał dwa wyroki w sprawach wytoczonych bankom przez konsumentów, którzy zaciągnęli kredyty denominowane we frankach szwajcarskich. Powinny one natychmiast wpłynąć na rozstrzygnięcia korzystne dla tzw. „frankowiczów”.

1. Wyrok TSUE w sprawie C-520/21 powinien prowadzić do oddalenia przez Sądy krajowe pozwów banków przeciwko konsumentom w zakresie wynagrodzenia za korzystanie z kapitału.

• Natomiast wyrok TSUE w sprawie C-287/22 zobowiązuje Sądy krajowe do wydawania korzystnych postanowień dla „frankowiczów” w sprawach na ich wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zmierzających do zawieszenia spłaty rat miesięcznych należnych na podstawie umów kredytów, w oczekiwaniu na ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie unieważnienia zawartych przez nich umów kredytu.

Zgodnie z treścią wyroku TSUE z dnia 15 czerwca 2023 r. w sprawie C-502/21, w świetle rozważań przeprowadzonych przez TSUE na zadane pytanie prejudycjalne Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie należy odpowiedzieć, że w kontekście uznania umowy kredytu hipotecznego za nieważną w całości ze względu na to, że nie może ona dalej obowiązywać po usunięciu z niej nieuczciwych warunków, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że:

1. powyżej wskazane przepisy dyrektywy 93/13 nie stoją na przeszkodzie wykładni sądowej prawa krajowego, zgodnie z którą konsument ma prawo żądać od instytucji kredytowej rekompensaty wykraczającej poza zwrot miesięcznych rat i kosztów zapłaconych z tytułu wykonania tej umowy oraz poza zapłatę ustawowych odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty, pod warunkiem poszanowania celów dyrektywy 93/13 i zasady proporcjonalności,

• powyżej wskazane przepisy dyrektywy 93/13 stoją na przeszkodzie wykładni sądowej prawa krajowego, zgodnie z którą instytucja kredytowa ma prawo żądać od konsumenta rekompensaty wykraczającej poza zwrot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy oraz poza zapłatę ustawowych odsetek za zwłokę od dnia wezwania do zapłaty.

Wskazana treść wyroku TSUE uprawnia instytucje kredytowe jedynie do żądania zwrotu przez konsumenta rzeczywiście wypłaconych mu środków wraz z odsetkami, obliczanymi od momentu, wezwania go do ich zwrotu. Od chwili wydania wyroku TSUE w sprawie C-502/21, instytucje kredytowe, nie będą miały możliwości wszczynania oraz dalszego prowadzenia spraw przeciwko konsumentom o wynagrodzenie za korzystanie z kapitału.

Konsumenci otrzymali za to możliwość żądania od instytucji kredytowych zwrotu rzeczywiście zapłaconej kwoty wraz z odsetkami, obliczanymi od momentu, wezwania ich do zwrotu należności oraz odszkodowania za wszelkie szkody poniesione z winy tych instytucji.

Przed wydaniem wyroku w niniejszej kwestii swoje stanowisko wyraził już rzecznik generalny Anthony Michael Collins w opinii z lutego bieżącego roku. TSUE wskazał, że w pkt 58 przedmiotowej opinii prawidłowo zostało wskazane, że ewentualne uznanie umowy kredytu hipotecznego za nieważną jest skutkiem stosowania nieuczciwych warunków przez Bank. W związku z tym nie może on uzyskać odszkodowania za utratę zysku analogicznego do tego, jaki zamierzał osiągnąć ze wspomnianej umowy.

W tym celu państwa członkowskie są zobowiązane do odstąpienia od stosowania nieuczciwych warunków umowy, aby nie wywierały one, w braku sprzeciwu konsumenta, wiążących wobec niego skutków.

Z kolei, zgodnie z treścią wyroku TSUE z dnia 15 czerwca 2023 r. w sprawie C-287/22, w świetle rozważań przeprowadzonych przez TSUE na zadane pytanie prejudycjalne Sądu Okręgowego w Warszawie XXVIII Wydział Cywilny należy odpowiedzieć, że art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 w związku z zasadą skuteczności stoją na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym sąd krajowy może oddalić złożony przez konsumenta wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, mających na celu zawieszenie w oczekiwaniu na ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie unieważnienia zawartej przez tego konsumenta umowy kredytu ze względu na to, że owa umowa kredytu zawiera nieuczciwe warunki, spłaty rat miesięcznych należnych na podstawie wspomnianej umowy kredytu, w sytuacji gdy zastosowanie takich środków tymczasowych jest konieczne dla zapewnienia pełnej skuteczności tego orzeczenia.

W związku z powyższym, wnioski „frankowiczów” o zastosowanie środków tymczasowych zmierzających do zawieszenia spłaty rat kredytu w toku postępowania sądowego o ustalenie nieuczciwego charakteru warunków umowy, powinny być korzystnie rozstrzygane przez Sądy krajowe.

Według TSUE zastosowanie środka tymczasowego mającego na celu zawieszenie spłaty rat miesięcznych należnych z tytułu umowy kredytu, która może zostać unieważniona ze względu na zawarty w niej nieuczciwy warunek, może być konieczne dla zapewnienia pełnej skuteczności przyszłego orzeczenia, skutku restytucyjnego, jaki pociąga ono za sobą, a tym samym skuteczności ochrony zapewnionej przez dyrektywę 93/13.

W przypadku zainteresowania tematem przedstawionym w artykule, prosimy o kontakt na: kancelaria@cddlegal.pl

           

           

           

           

                                                                                              

Ustawa z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw nałożyła dodatkowe obowiązki na dużych przedsiębiorców. Obowiązki te powinny zostać zrealizowane do dnia 1 stycznia 2025 r. Nowelizacja implementuje do polskiego porządku prawnego przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z 30 maja 2018 r., zmieniającej dyrektywę 2010/31/UE w sprawie charakterystyki energetycznej budynków oraz dyrektywę 2012/27/UE w sprawie efektywności energetycznej.

Zgodnie z art. 26 ust. 1  nowelizacji ustawy o elektromobilności w budynkach niemieszkalnych, z którymi związanych jest więcej niż 20 stanowisk postojowych, właściciel lub zarządca budynku, w terminie do dnia 1 stycznia 2025 r., instaluje co najmniej jeden punkt ładowania oraz kanały na przewody i kable elektryczne, aby umożliwić zainstalowanie punktów ładowania na co najmniej 1 na 5 stanowisk postojowych, jeżeli te stanowiska postojowe:

1) znajdują się wewnątrz budynku lub

2) przylegają do budynku.

Powyżej określony obowiązek instalacji punktów ładowania adresowany jest do dużych przedsiębiorców w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców.

Elementem decydującym o powstaniu obowiązku instalacji punktów ładowania jest posiadanie przez przedsiębiorcę statusu właściciela budynku lub statusu zarządcy tegoż budynku.

Wobec braku definicji pojęcia „właściciel” oraz „zarządca budynku” na gruncie ustawy elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz w nowelizacji ustawy o elektromobilności, w celu ustalenia znaczenia ww. pojęć należy odwołać się do rozumienia własności na gruncie prawa cywilnego oraz zarządcy nieruchomości uregulowanego w art. 184a ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Jednocześnie obowiązek właściciela w zakresie instalacji punktów ładowania dotyczy miejsc postojowych znajdujących się wewnątrz budynku lub przylegających do budynku. Zgodnie z art. 26 ust. 2 nowelizacji „przez przyleganie do budynku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się powiązanie z tym budynkiem, pod względem własności lub używania na podstawie innego tytułu prawnego, parkingu, który:

1. bezpośrednio przylega do tego budynku lub
2. nie przylega bezpośrednio do tego budynku.”

Polski ustawodawca przyjął szerokie rozumienie „przylegania do budynku”, które uwzględnia nie tylko przyleganie fizyczne, ale także powiązanie z budynkiem na podstawie tytułu prawnego. W uzasadnieniu do ustawy nowelizującej wskazano, że wprowadzane rozwiązanie jest zgodne z celem wdrażanej dyrektywy. Przyjęcie szerokiego rozumienia „fizycznego przylegania”, zgodnie z zaleceniami Komisji (UE) 2019/1019 z dnia 7 czerwca 2019 r. w sprawie modernizacji budynków i obejmującego zarówno bezpośrednie przyleganie parkingu do budynku, jak również powiązanie w zakresie własności lub użytkowania jest konieczne dla osiągnięcia ww. celów, w tym jak wskazano celów dyrektywy, co zapewnia jej prawidłową implementację. Ograniczenie przepisu wyłącznie do bezpośredniego przylegania („stykania się” powierzchni parkingu ze ścianą budynku) w obecnych warunkach drastycznie ograniczyłoby liczbę przyszłych punktów ładowania – przykładowo, biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy dotyczące lokalizacji parkingów, w przypadku jednoznacznego rozumienia pojęcia „przylega do budynku” (jako „stykający się” z budynkiem) w przypadku parkingu np. składającego się z 24 stanowisk postojowych, oddalonego o 10 m od budynku użyteczności publicznej (np. muzeum), ale zaprojektowanego na potrzeby tego budynku wymóg dotyczący projektowania punktów ładowania pojazdów elektrycznych nie obowiązywałby – taka sytuacja nie jest pożądana. Ponadto, nie można wykluczyć, że wąskie rozumienie „fizycznego przylegania” otworzyłoby pole do nadużyć w postaci omijania wprowadzanego obowiązku.[1]

Dla przykładu w zakresie rozwiązania przyjętego przez polskiego ustawodawcę, tj. powiązania własnościowego wskazać można na sytuację, gdy przedsiębiorca jest właścicielem budynku, a parking jest wynajmowany. W takiej sytuacji przedsiębiorca ten jest objęty wspomnianym obowiązkiem instalacji punktów ładowania.

Przystępując do realizacji obowiązku przedsiębiorcy muszą mieć na uwadze dopełnienie wymogów formalno – prawnych. W celu rozpoczęcia montażu stacji ładowania konieczne będzie zgłoszenie planowanych robót budowlanych, o czym stanowi art. 29 ust. 1 pkt 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, zgodnie z którym nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, budowa stacji ładowania, w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych. Przedmiotowego zgłoszenia dokonuje się w starostwie lub urzędzie miasta, a załącznikiem do niego powinna być mapa uwzględniającą lokalizację stacji ładowania oraz zaświadczenie, że zgłaszający ma prawo do dysponowania daną nieruchomością.

---

[1] Uzasadnienie do ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw

W przypadku zainteresowania tematem przedstawionym w artykule, prosimy o kontakt na: kancelaria@cddlegal.pl

           

           

           

           

                                                                                              

W dniu 5 czerwca 2019 r. została przyjęta dyrektywa 2019/904 w sprawie zmniejszenia wpływu niektórych produktów z tworzyw sztucznych na środowisko (tzw. „dyrektywa SUP”). Wprowadziła ona m.in. ograniczenia i zakazy wprowadzania do obrotu wybranych produktów z tworzyw sztucznych, dodatkowe obciążenia finansowe oraz selektywną zbiórkę jednorazowych opakowań z tworzyw sztucznych do celów recyklingu. Wymagała ona jednak implementacji do prawa krajowego, aby jej postanowienia mogły obowiązywać również polskich przedsiębiorców. W dniu 9 maja 2023 r. ogłoszono w Dzienniku Ustaw ustawę z dnia 14 kwietnia 2023 r. o zmianie ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej oraz niektórych innych ustaw, implementującą Dyrektywę SUP do krajowych przepisów Zdecydowanej większości założonych w niej przepisów należy przestrzegać już od 24 maja 2023 r.

Ustawodawca wprowadził szereg pojęć, w tym nowe kategorie podmiotów podlegających obowiązkom w zakresie ograniczania wykorzystania jednorazowych produktów z tworzyw sztucznych.

Są to przede wszystkim producenci, którzy mają miejsce zamieszkania lub siedzibę:

• na terytorium państwa innego niż Polska – i zajmują się zawodowo sprzedażą m.in. produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych zawierających tworzywa sztuczne na terytorium Polski, bez względu na wykorzystywaną technikę sprzedaży, w tym za pomocą umów zawieranych na odległość,

• na terytorium Polski – i zajmują się zawodowo w innym państwie członkowskim UE sprzedażą bezpośrednio prywatnym gospodarstwom domowym lub użytkownikom niebędącym prywatnymi gospodarstwami domowymi, za pomocą umów zawieranych na odległość m.in. produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych, napełnionych produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych.

Ponadto, ustawa wprowadza także definicję autoryzowanego przedstawiciela, tj. podmiotu odpowiedzialnego za wykonywanie na terytorium Polski obowiązków określonych w ustawie dla przedsiębiorcy wprowadzającego do obrotu produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych. Autoryzowanym przedstawicielem może być wyłącznie osoba fizyczna, jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej lub osoba prawna mająca miejsce zamieszkania albo siedzibę na terytorium Polski.

Nowe przepisy definiują również upoważnionego przedstawiciela, a zatem podmiot, którego obligatoryjnie wyznaczyć musi przedsiębiorca prowadzący sprzedaż produktów w innym państwie członkowskim, który odpowiedzialny jest za wykonywanie na terytorium tego państwa członkowskiego obowiązków określonych w przepisach krajowych tego państwa wynikających z dyrektywy SUP. Wyznaczenie upoważnionego przedstawiciela również następuje w drodze umowy zawartej w formie pisemnej pod rygorem nieważności.

Ustawa przewiduje także pojęcie użytkownika końcowego, przez którego należy rozumieć podmiot nabywający produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych, opakowania jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych lub napoje lub żywność w opakowaniach jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych w celu ich wykorzystania na potrzeby własne, bez dalszej odsprzedaży.

Od 24 maja 2023 r. zakazane jest wprowadzanie do obrotu wykonanych z tworzyw sztucznych:

• patyczków higienicznych, z wyjątkiem patyczków przeznaczonych do celów medycznych zgodnie z definicją wyrobu medycznego, o której mowa w art. 2 pkt 1 rozporządzenia 2017/745,
• sztućców (widelce, noże, łyżki, pałeczki),
• talerzy,
• słomek, z wyjątkiem słomek przeznaczonych do celów medycznych zgodnie z definicją wyrobu medycznego, o której mowa w art. 2 pkt 1 rozporządzenia 2017/745,
• mieszadełek do napojów,
• patyczków mocowanych do balonów, z wyjątkiem balonów do użytku przemysłowego lub innych profesjonalnych zastosowań, które to balony nie są rozprowadzane wśród konsumentów,
• pojemników na żywność wykonanych z polistyrenu ekspandowanego, tj. pojemników takich jak pudełka, z pokrywką lub bez, stosowanych w celu umieszczania w nich żywności, która jest: przeznaczona do bezpośredniego spożycia, na miejscu lub na wynos, zazwyczaj spożywana bezpośrednio z pojemnika oraz gotowa do spożycia bez dalszej obróbki, takiej jak przyrządzanie, gotowanie czy podgrzewanie – w tym pojemników na żywność typu fast food lub na inne posiłki gotowe do bezpośredniego spożycia, z wyjątkiem pojemników na napoje, talerzy oraz paczek i owijek zawierających żywność,
• pojemników na napoje, w tym ich zakrętek i wieczek, wykonanych z polistyrenu ekspandowanego,
• kubków na napoje, w tym ich zakrętek i wieczek, wykonanych z polistyrenu ekspandowanego.
• wyrobów wykonanych z oksydegradowalnych tworzyw sztucznych.

Nie oznacza to jednak, że wymienione produkty i wyroby pod koniec maja zostaną wycofane ze sprzedaży, ponieważ te, które zostały wprowadzone do obrotu przed dniem wejścia w życie ustawy, mogą być sprzedawane albo przekazywane nieodpłatnie nabywcom na terytorium Polski lub wykorzystane na użytek własny do wyczerpania zapasów tych produktów i wyrobów.

Przedsiębiorcy objęci nowymi obowiązkami będą musieli m.in.:

1. pobierać opłatę od użytkowników końcowych nabywających wskazane w ustawie produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych – opłata wyniesie maksymalnie 1 zł za opakowanie, a jej wysokość określi ostatecznie rozporządzenie,
2. zapewnić dostępność zamienników opakowań jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych, wskazanych w ustawie (w założeniu ustawodawcy przyczyni się to do tego, że użytkownicy końcowi będą rezygnować z opłatnych opakowań jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych na rzecz bardziej ekologicznych alternatyw),
3. prowadzić ewidencję liczby nabytych i wydanych użytkownikom końcowym wskazanych w ustawie produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych,
4. zamieszczać oznakowanie na wskazanych w ustawie produktach jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych. Oznakowanie powinno być widoczne, czytelne i informować o szkodliwym wpływie na środowisko naturalne danego produktu,
5. ponosić coroczną opłatę na pokrycie kosztów:
6. zbierania odpadów powstałych z produktów tego samego rodzaju, które wprowadził do obrotu,
7. sprzątania oraz transportu i przetwarzania odpadów powstałych z produktów tego samego rodzaju jak odpady powstałe z produktów, które wprowadził do obrotu,
8. prowadzić ewidencję wskazanych w ustawie produktów, które wprowadził do obrotu w danym roku kalendarzowym – z uwzględnieniem ich masy lub liczby (w formie papierowej lub elektronicznej, oddzielnie dla każdej jednostki przedsiębiorcy),
9. wyznaczyć upoważnionego przedstawiciela do wykonywania obowiązków przewidzianych w ustawie w innym niż Polska państwie członkowskim Unii Europejskiej, jeśli prowadzi sprzedaż produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych na terenie tego państwa,
10. uzyskać wpis w BDO lub złożyć wniosek aktualizujący posiadany wpis,
11. finansować publiczne kampanie edukacyjne poprzez przeznaczenie wymaganej opłaty na prowadzenie kampanii edukacyjnych albo wniesienie opłaty na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego, a także składać sprawozdania z realizacji tego obowiązku,
12. sporządzać roczne sprawozdanie o produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami z nich powstającymi – na zasadach i w zakresie określonym w ustawie o odpadach,
13. osiągać roczne poziomy selektywnego zbierania odpadów opakowaniowych,
14. osiągać wymagane poziomy udziału wagowego tworzyw sztucznych pochodzących z recyklingu, a w razie ich nieosiągnięcia – ponosić opłatę produktową.

Szczegółowy zakres obowiązków spoczywających na poszczególnych przedsiębiorcach uzależniony jest od ilości i rodzaju wprowadzanych produktów, a także od rodzaju działalności przedsiębiorcy. W niektórych przypadkach przedsiębiorca może się zwolnić z nowych obowiązków, jeśli producent wyznaczy autoryzowanego przedstawiciela wpisanego do BDO.

Uchylanie się od ww. obowiązków zagrożone będzie administracyjnymi karami pieniężnymi w wysokości od 500 zł do 500 000 zł, które w drodze decyzji będą wymierzać wojewódzcy inspektorzy Inspekcji Handlowej lub wojewódzcy inspektorzy ochrony środowiska.

W przypadku zainteresowania tematem przedstawionym w artykule, prosimy o kontakt na: kancelaria@cddlegal.pl

           

           

           

                                                                                              

Dnia 6 marca 2023 r. Prezydent podpisał ustawę z dnia 26 stycznia 2023 r. o fundacji rodzinnej, która wchodzi w życie w dniu 22 maja 2023 r. W związku ze zbliżającą się datą wejścia w życie nowych przepisów poniżej przedstawiamy najważniejsze informacje dotyczące fundacji rodzinnej.

Czym jest fundacja rodzinna?

Fundacja rodzinna ma być podmiotem, do którego zadań będzie należało zarządzanie majątkiem rodzinnym i tworzenie zabezpieczenia majątkowego osób wskazanych przez fundatora. Jej cechą charakterystyczną jest rozciągnięcie uprawnień fundatora do wpływu na działalność firmy rodzinnej po jego śmierci.

Kto może być fundatorem i beneficjentem?

Założycielem fundacji będzie mogła zostać osoba mająca pełną zdolność do czynności prawnych, która utworzy fundację poprzez sporządzenie przed notariuszem aktu założycielskiego lub testamentu przewidującego utworzenie fundacji. Fundację rodzinną będzie mogło założyć kilku fundatorów, z wyjątkiem fundacji tworzonej w testamencie. Zgodnie z obowiązującym prawem fundacja rodzinna ustanawiana w testamencie będzie mogła mieć tylko jednego fundatora.

Beneficjentami fundacji rodzinnej będą natomiast osoby fizyczne lub organizacja pozarządowa prowadząca działalność pożytku publicznego wskazane przez fundatora w akcie założycielskim fundacji. Dodatkowo, beneficjentem będzie mógł być również sam fundator.

Organy fundacji rodzinnej

Jak pozostałe osoby prawne fundacja rodzinna będzie działała przez swoje organy, którymi będą:

• zarząd – odpowiedzialny za prowadzenie spraw fundacji i reprezentowanie jej na zewnątrz,
• rada nadzorcza – co do zasady ma pełnić funkcję nadzorczą wobec zarządu, jednakże fundator będzie mógł rozszerzyć jej uprawnienia, np. poprzez zastrzeżenie, że określone czynności zarządu będą wymagały zgody rady nadzorczej. Rada nadzorcza będzie organem fakultatywnym, który może zostać ustanowiony przez fundatora w statucie fundacji,
• zgromadzenie beneficjentów – tworzone przez beneficjentów fundacji uprawnionych przez statut do uczestniczenia w nim. Zgromadzenie to będzie zwoływane przez zarząd fundacji, a do jego kompetencji będzie należało m.in. podejmowanie uchwał w sprawach dotyczących działalności fundacji.

Fundacja rodzinna a działalność gospodarcza

Zgodnie z ustawą, fundacja rodzinna co do zasady nie będzie mogła prowadzić działalności gospodarczej. Powyższe uzasadniane jest dążeniem do ograniczenia ryzyk związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i ochroną wnoszonego do fundacji majątku.

Ustawa przewiduje jednak wyjątki, do których należy prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na: zbywaniu mienia (jeżeli nie zostało ono nabyte wyłącznie w celu dalszego zbycia), najmie, dzierżawie lub udostępnianiu mienia na innej podstawie, którego posiadaczem lub właścicielem jest fundacja. Ponadto fundacja rodzinna może przystępować i uczestniczyć w spółkach handlowych, funduszach inwestycyjnych, spółdzielniach oraz podmiotach o podobnym charakterze mających swoją siedzibę w kraju lub zagranicą. Fundacja może nabywać i zbywać papiery wartościowe, instrumenty pochodne i prawa o podobnym charakterze, udzielać wybranym podmiotom pożyczek, prowadzić obrót zagranicznymi środkami płatniczymi należącymi do fundacji rodzinnej w celu dokonywania płatności związanych z działalnością fundacji rodzinnej, w tym wypłatą świadczeń beneficjentowi lub prowadzeniu przedsiębiorstwa w ramach gospodarstwa rolnego.

Jak założyć fundację rodzinną?

1. Złożenie przez fundatora oświadczenia o ustanowieniu fundacji rodzinnej przed notariuszem w akcie założycielskim albo w testamencie.
2. Sporządzenie statutu fundacji rodzinnej regulującego jej działanie.
3. Przekazanie majątku na fundusz założycielski.
4. Ustanowienie organów fundacji.
5. Wpisanie fundacji rodzinnej do rejestru fundacji rodzinnych prowadzonego przez sąd.

Warto dodać, że wraz ze sporządzeniem aktu założycielskiego lub ogłoszeniem testamentu powstanie fundacja rodzinna „w organizacji”, która będzie mogła we własnym imieniu zarządzać posiadanym majątkiem i zapewniać jego ochronę, w szczególności nabywać prawa, w tym własność nieruchomości i inne prawa rzeczowe, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana.

W przypadku zainteresowania tematem przedstawionym w artykule, prosimy o kontakt na: kancelaria@cddlegal.pl